Puno ng pangarap. Yan ang tingin ko dati sa Metro Manila.<\/p>\n
Pero minsan, naipit ako sa traffic<\/em> papasok sa bago kong opisina, naglaho lahat ng kasabikan ko sa Metro Manila. \u201cGanito pala sa Maynila\u2014mainit, mausok, masikip, at sobrang ma-trapik.\u201d<\/p>\n Maganda naman ang Kamaynilaan, kung tutuusin. Kaya lang, masyadong maraming sasakyan, bagay na nagpapakapal sa polusyon at nagpapabigat ng trapiko. Parusa sa mga komyuter na katulad ko.<\/p>\n Para makapasok sa trabaho, kailangan kong lumuwas galing sa Cavite patungong Quezon City (QC). Kadalasang inaabot ng halos tatlong oras papunta, at syempre tatlong oras ulit pauwi. Isang linggo pa lang akong pumapasok sa QC, nahirapan na ako. Nakakapagod. Nakakaubos. Ang oras kasi na dapat na ilaan ko na sa pagpapahinga, naubos na dahil nasa South Luzon Expressway (SLEX) pa rin ako, ano\u2019ng oras na ng gabi, ipit pa rin sa gitna ng trapiko. Maswerte na lang kung makasakay agad ako ng bus at makaupo nang ayos dito.<\/p>\n Hindi ito biro, at #danas <\/em>ko kung gaano kahirap ang sitwasyon ng maraming Pilipinong nakikipagsapalaran sa araw-araw na pagbyahe. Bukod sa nasasakripisyo ng mga komyuter ang pansariling oras para rito, unti-unti ring kinakain ng matagal na komyut ang mental at pisikal na kalusugan ng mga komyuter. Isang linggo pa lang ako sa bagong trabaho, pero heto ako ngayon at nilalagnat na, sick leave agad. Paano na lang kaya \u2018yung milyon-milyong komyuter na matagal na itong ginagawa?<\/p>\n